Slaap meten is hot. In bijna elke Nederlandse slaapkamer ligt tegenwoordig een telefoon met een slaap-app, een ring aan een vinger of een horloge om een pols dat 's nachts blijft meedraaien.
De beloften zijn groot, meer inzicht, betere slaap, een persoonlijke score die je dag voorspelt, maar de techniek erachter is bescheidener dan de marketing doet vermoeden.
Dit artikel zet eerlijk op een rij wat de bekendste tools werkelijk meten, hoe goed dat lukt vergeleken met een echt slaaponderzoek, en wanneer een slaap-score je leven verbetert of juist een nieuwe bron van zorgen wordt.
Niet om je af te raden iets te gebruiken, wel om je beter te helpen kiezen, en om realistische verwachtingen te hebben over de getalletjes die je elke ochtend op je scherm ziet verschijnen.
Het korte advies
Als je twijfelt of een slaap-app iets voor jou is, gebruik deze drie vuistregels. Eén: kies een tool die past bij je situatie en budget, een wearable als je serieus wil meten of een partner naast je hebt, een gratis telefoon-app als je vooral nieuwsgierig bent.
Twee: kijk vooral naar trends over twee tot vier weken, niet naar de score van vannacht; één nacht is bijna altijd meetruis.
Drie: stop er meteen mee als je merkt dat de score je dag bepaalt of dat je slechter gaat slapen omdat je bang bent voor een lage score. Dat laatste komt vaker voor dan mensen denken, en is een teken dat het instrument je niet meer dient.
Voor de meeste gezonde slapers is een slaap-app een leuke spiegel die soms iets bijdraagt en zelden iets schaadt. Voor mensen met serieuze slaapklachten is hij geen vervanger van professionele hulp.
Een slaapcoach, huisarts of slaapcentrum kijkt naar je leven, niet naar een algoritme dat een telefoon-microfoon interpreteert. Gebruik apps als hulpmiddel om gesprekken concreter te maken, niet als diagnose.
Wat meten slaap-apps eigenlijk?
Hier zit de eerste eerlijke nuance: geen enkele consumenten-app meet slaap rechtstreeks. Echte slaap meten gebeurt in een slaaplab met elektrodes op je hoofdhuid (EEG), spier-elektrodes, oogbewegings-sensoren, ademhalings- en hartmonitoren, een zuurstofmeter en een camera.
Dat onderzoek heet polysomnografie en is de gouden standaard.
Een app op je telefoon of een ring aan je vinger heeft die sensoren niet. Wat ze in plaats daarvan doen, is slaap afleiden, uit indirecte signalen die wel meetbaar zijn met de hardware die ze hebben.
Die indirecte signalen vallen grofweg in drie categorieën. Beweging, gemeten met een accelerometer in je telefoon, horloge of ring.
Geluid, gemeten met de microfoon van je telefoon. En lichaamsfunctie, vooral hartritme en variatie daarin (HRV), eventueel aangevuld met huidtemperatuur, ademfrequentie en zuurstofniveau.
Hoe meer van deze signalen een tool combineert, hoe accurater de schatting van slaap kan worden.
Een algoritme legt dan verbanden: weinig beweging plus lage hartfrequentie plus regelmatige ademhaling lijkt op diepe slaap; veel beweging plus stijgende hartslag lijkt op wakker. Dat klinkt redelijk, en dat is het ook, voor totale slaaptijd.
Voor het exact onderscheiden van slaapstadia wordt het al snel een gok met statistische onderbouwing.
Beweging vs hartritme vs ademhaling
De drie meet-principes hebben elk hun eigen sterktes en zwaktes. Beweging is goedkoop te meten, energiezuinig en zit standaard in elke smartphone.
Het werkt redelijk om wakker-zijn van slapen te onderscheiden, als je beweegt slaap je waarschijnlijk niet, maar het is hopeloos in het verschil tussen diepe slaap en lichte slaap, omdat je in beide stadia even stil ligt. Iemand die rustig op zijn rug ligt te dagdromen ziet er op een accelerometer hetzelfde uit als iemand in diepe slaap.
Geluid via de microfoon voegt iets toe: snurken, ademhalings-patronen, woelen. Het lost het stille-wakker-probleem niet op, maar geeft wel extra signaal over slaapfasen.
Het probleem is omgevingsruis: een partner, een snurkende hond, regen op het raam, een tikkende kachel. Microfoon-apps werken het beste in stille kamers met één slaper.
Hartritme en hartritmevariabiliteit zijn een veel rijker signaal, ze veranderen meetbaar tussen wakker, REM-slaap en diepe slaap.
Combineer dat met ademfrequentie en je krijgt een schatting die in de buurt komt van wat een lab meet, al is het nog steeds een schatting. Wearables die hartritme combineren met beweging zijn daarom systematisch accurater dan telefoon-apps die alleen geluid en beweging gebruiken.
Sleep Cycle: microfoon en beweging
Sleep Cycle is in Nederland al jaren een van de meest gedownloade slaap-apps en heeft een herkenbare aanpak: je legt je telefoon op je nachtkastje of in bed, en de app gebruikt de microfoon (en optioneel de accelerometer) om je slaap te volgen.
Het bekendste feature is de slimme wekker: de app maakt je wakker in een lichtere slaapfase binnen een door jou ingesteld tijdvenster, met de belofte van een minder gruwelijk ontwaken.
Wat doet Sleep Cycle goed? Totale slaaptijd schatten, dat lukt redelijk consistent als de telefoon goed ligt en de kamer relatief stil is.
De slimme wekker werkt voor veel mensen prettiger dan een vast alarm, vooral op werkdagen. De interface is helder, de prijs vriendelijk en de leercurve laag.
Wat doet de app minder goed? Slaapstadia onderscheiden in de strikte zin van REM-, lichte en diepe slaap.
De app schat dat op basis van geluidspatronen en beweging, en in vergelijkende studies wijken die schattingen significant af van wat een polysomnografie zou meten. Voor een partner-situatie is de app minder geschikt; geluiden van naast je lopen door in jouw data.
Conclusie: Sleep Cycle is een prima instap, vooral voor gezonde slapers die nieuwsgierig zijn naar hun ritme, maar de slaapstadia-cijfers neem je met een korrel zout.
Pillow: iPhone accelerometer
Pillow is een populaire app op het Apple-ecosysteem, en werkt iets anders. Standaard plaats je je iPhone of iPad op het matras naast je hoofdkussen, en gebruikt de app de accelerometer om matras-vibraties te meten.
Wie een Apple Watch heeft, kan die als sensor gebruiken in plaats van de telefoon, dat is een duidelijke verbetering omdat de meting dan op je lichaam zelf gebeurt en hartritme erbij komt.
Pillow heeft een mooie interface, integratie met Apple Health, audio-opnames van geluiden in de nacht (handig om snurken te detecteren) en een redelijke slimme wekker. De telefoon-op-matras-modus heeft dezelfde beperking als veel bewegings-apps: een tweede persoon in bed verstoort de meting, omdat dezelfde matras dezelfde trillingen vangt.
De Apple Watch-modus is duidelijk accurater en doet niet meer onder voor andere wearables in dezelfde prijsklasse.
Voor mensen die al een Apple Watch dragen is Pillow een logische keuze; voor wie alleen de telefoon gebruikt is het een leuke maar grovere meting. Een gratis basisversie is voldoende voor de meeste mensen; betaalde features zoals geavanceerde rapportages en geluidsanalyse zijn nice-to-have, niet essentieel.
Oura Ring: medische accuratesse?
De Oura Ring heeft de afgelopen jaren een serieuze reputatie opgebouwd. Het is een ring die je dag en nacht draagt; aan de binnenkant zitten sensoren voor hartritme, hartritmevariabiliteit, huidtemperatuur en beweging.
Slaap meten gebeurt op basis van die combinatie, en in verschillende onafhankelijke studies komt Oura uit als een van de beste consumenten-tools voor totale slaaptijd, slaap-efficiëntie en wakker-perioden. Voor REM-detectie scoort hij redelijk, voor diepe slaap matig, beide stadia blijven moeilijk zonder hersenactiviteit te meten.
Maar het predikaat "medische accuratesse" klopt niet helemaal. Oura is een wellness-product, geen medisch hulpmiddel.
De fabrikant zelf is daar duidelijk over: de data is bedoeld als persoonlijk inzicht, niet als diagnose.
Voor mensen met een vermoeden van slaapapneu, narcolepsie of een andere medische slaapaandoening kan Oura interessante hints geven (bijvoorbeeld zuurstof-dalingen of een steeds onrustig hartritme), maar de bevestiging moet uit een medisch onderzoek komen.
Wat Oura wel uniek maakt is de combinatie van comfort (een ring is een stuk minder opvallend dan een horloge), batterijduur en de manier waarop hij trends laat zien. Het abonnement is een gevoelig punt voor sommigen, de ring zelf kost al een paar honderd euro en daarbovenop komt een maandelijks bedrag voor de volledige rapportage.
Voor wie slaap belangrijk genoeg vindt om er structureel mee bezig te zijn, is het op dit moment een van de sterkste opties op de markt.
Whoop Strap: voor sporters
Whoop is een polsband zonder scherm die continu hartritme, hartritmevariabiliteit, huidtemperatuur en beweging meet. Het apparaat richt zich vooral op sporters en mensen die hun herstel willen managen; slaap is daarvan een belangrijk onderdeel.
Whoop levert een dagelijkse "herstel-score" gebaseerd op de combinatie van slaap- en hartritme-data, en koppelt dat aan een aanbevolen inspanning voor die dag.
Qua slaap-accuratesse zit Whoop in dezelfde klasse als Oura, redelijk goed voor totale slaaptijd, redelijk voor wakker-detectie, matig voor exacte stadia. Het sterke punt is de presentatie: Whoop maakt patronen erg zichtbaar, koppelt slaap aan training en stress, en biedt diepgaande analyses voor mensen die daadwerkelijk iets met de data willen doen.
Het zwakke punt is het bedrijfsmodel: Whoop werkt op abonnement, de band wordt geleverd binnen het abonnement, maar je betaalt zo lang je het gebruikt.
Voor recreatieve slapers is dat overkill; voor serieuze sporters of mensen die op herstel sturen kan het uit. Een belangrijk detail: de band heeft geen scherm, dus geen onophoudelijke notificaties op je pols, wat voor sommige mensen juist een voordeel is omdat het meer rust geeft.
Apple Watch: redelijk, niet meer
De Apple Watch, vanaf model SE/Series 6 met de nieuwere slaapmodus, meet redelijk goede slaap-data. Het heeft hartritme, accelerometer, in modernere modellen ook bloedzuurstof en huidtemperatuur.
In recente vergelijkingen presteert de Watch op totale slaaptijd en wakker-detectie behoorlijk, maar nog steeds onder Oura en Whoop voor stadia-detectie.
Het grote voordeel is dat veel mensen het horloge toch al dragen, en dat data automatisch synchroniseert met Apple Health.
Het grote nadeel is de batterijduur. Een Apple Watch moet dagelijks geladen worden, en als je hem 's nachts draagt mis je het venster waarin hij normaal aan de oplader hangt.
Veel mensen lossen dat op door hem 's ochtends tijdens het douchen of ontbijten te laden, of door een tweede band te gebruiken voor de nacht.
Voor wie de Watch al heeft is het een prima slaap-tracker; voor wie er een koopt puur voor slaap is een Oura of Whoop logischer omdat die het hele etmaal blijven dragen en specifieker zijn ingericht op herstel. Ook hier geldt: stadia-cijfers zijn schattingen, geen meting.
Accuratesse versus polysomnografie
Hoe goed zijn deze tools nou écht, vergeleken met de gouden standaard? Onafhankelijke studies, waar deelnemers tegelijkertijd een polysomnografie ondergaan en een consumenten-tracker dragen, laten een vrij consistent beeld zien.
Totale slaaptijd: de meeste wearables zitten er gemiddeld 5–15 minuten naast, soms onderschattend, soms overschattend.
Dat is voor de meeste mensen acceptabel. Slaap-efficiëntie (verhouding bedtijd versus slaaptijd): ook redelijk, met een marge van enkele procentpunten.
Slaapstadia is het zwakke punt over de hele linie. REM-slaap wordt door betere wearables redelijk goed gedetecteerd, met overlappingen rond de 60–80%.
Diepe slaap is moeilijker; daar liggen overeenkomsten met polysomnografie vaak in de orde van 40–60%. Lichte slaap wordt over het algemeen overschat als "rest"-categorie.
Voor microfoon-apps zonder hartritme zakken die getallen verder, soms tot het niveau van een geïnformeerde gok.
Een opvallende bevinding: de meeste apps overschatten totale slaaptijd licht, omdat ze stille-wakker-momenten verkeerd inschatten als slaap. Wie aan zijn app afgaat denkt vaak iets beter te slapen dan een lab zou bevestigen.
Voor gezonde mensen is dat geen probleem.
Voor mensen die professioneel onderzoek nodig hebben, bij vermoeden van slaapapneu bijvoorbeeld, is het wel een reden om niet op consumenten-data te leunen.
Slaap-score, stress en orthosomnia
De "slaap-score" is het succesvolste marketing-element van de moderne slaap-app. Eén getal van 0 tot 100, met een kleurtje, dat je 's ochtends opzoekt voor je echt wakker bent.
Veel mensen vinden dat motiverend; het reduceert een complex fenomeen tot iets begrijpelijks. Maar er is een keerzijde die in de slaap-wetenschap inmiddels een eigen naam heeft gekregen: orthosomnia.
Dat is de obsessie met het bereiken van een "perfecte" slaap-score, die in een groep mensen leidt tot slaapangst, vermijdingsgedrag en, paradoxaal, slechtere slaap.
Het mechanisme is herkenbaar: je krijgt een lage score, voelt je daardoor moe (of moeier dan je objectief bent), gaat de volgende avond gespannen naar bed om beter te scoren, en valt mede daardoor moeilijker in slaap. Op termijn ontstaat een vicieuze cirkel waarin de app het probleem versterkt dat hij zou moeten oplossen.
Slaapcoaches en slaaplab-artsen zien dit met enige regelmaat: mensen komen niet binnen met slaapklachten maar met "score-klachten", hun werkelijke slaap is best oké, maar de cijfers maken ze ongerust. Hoe herken je dat bij jezelf?
Als je 's ochtends voor je naar de wc gaat al naar de score kijkt; als een lage score je dag bepaalt; als je 's avonds gespannen naar bed gaat omdat je weet dat je gemeten wordt. Op dat punt is het gezonder om de meting tijdelijk uit te schakelen, ook al heeft de app je al €200 gekost.
Wel zinvol: trends over weken
Waar slaap-apps wel goed in zijn, is het zichtbaar maken van patronen die met blote oog niet opvallen. Een paar voorbeelden uit de praktijk.
Iemand merkt dat zijn hartritmevariabiliteit altijd lager is in de twee nachten na alcohol, een effect waarvan je weet dat het bestaat, maar dat met data ineens concreet wordt en motiveert om vaker een glaasje over te slaan.
Iemand anders ziet dat haar slaap-efficiëntie consistent daalt in het weekend door later naar bed gaan, wat helpt verklaren waarom maandag altijd zwaar voelt. Een derde merkt dat lichaamstemperatuur drie dagen voor menstruatie omhoog gaat en de slaap daardoor onrustiger is, concrete informatie om de agenda lichter te maken.
Dat soort inzichten ontstaat alleen door data over weken en maanden te bekijken, niet door één nacht. Trends tonen ook of veranderingen werken: ga je twee weken consistent op tijd naar bed, wandel je dagelijks, drink je geen alcohol meer voor het slapen, gaat de score dan stelselmatig omhoog?
Dat is bruikbare feedback. Trends laten ook zien wanneer iets misgaat: drie weken steeds lagere herstelscores zonder duidelijke aanleiding kan reden zijn om bij de huisarts langs te gaan.
In die zin zijn slaap-apps geen meet-instrument maar een patroon-herkennings-instrument, en dat is de sterkste use case.
Niet zinvol: één nacht beoordelen
De keerzijde: één nacht zegt vrijwel niets. Slaap is variabel; je kan dezelfde routine hebben en toch elke nacht een ander score-cijfer krijgen, vooral door factoren die de app niet ziet, temperatuur in de kamer, een drukke dag, iets gespannen avond, een geluid om 3:14 dat je net niet wakker maakte.
De meetmarge van een consumenten-tracker is bovendien groot genoeg dat zelfs identieke nachten verschillende scores kunnen opleveren. Iemand die elke ochtend naar het cijfer van vannacht kijkt, kijkt naar ruis met enige structuur, niet naar een werkelijke beoordeling van zijn slaap.
De praktische regel die slaapcoaches vaak meegeven: kijk hoogstens één keer per week naar je gemiddelde, niet dagelijks naar de score. Wie elke ochtend de app opent leert zichzelf om aan een getal vast te zitten dat niets nieuws zegt.
Wie zondagavond rustig naar het week-overzicht kijkt, ziet patronen en kan eventueel iets veranderen. Dat is het verschil tussen data die je helpt en data die je beheerst.
Voor wie wel en voor wie niet?
Slaap-apps zijn niet voor iedereen even nuttig.
Een paar groepen waar het meestal werkt: nieuwsgierige gezonde slapers die graag patronen zien; sporters of mensen die op herstel sturen; mensen die met een coach of arts werken aan slaaproutines en behoefte hebben aan iets meer dan subjectieve indrukken; mensen die structureel willen weten of leefstijlinterventies (cafeïne stoppen, alcohol minderen,
eerder eten) iets opleveren.
Voor deze groepen is een app of wearable een waardevol instrument, en kunnen ze met realistische verwachtingen er jaren plezier van hebben.
Voor andere groepen is voorzichtigheid op zijn plaats. Mensen met slaapangst of insomnia in behandeling: in veel cognitieve gedragstherapie-trajecten wordt juist gevraagd om het tracken te staken, omdat het de focus op slaap versterkt.
Mensen met perfectionistische trekjes die bij elke afwijking gespannen worden: voor hen kan het score-systeem averechts werken.
Kinderen en tieners: de meeste consumenten-tools zijn niet gevalideerd voor jongeren en bovendien niet leeftijdsspecifiek. Mensen met een medische slaapklacht die nog niet gediagnosticeerd is: consumenten-data is geen vervanger van een professionele slaap-evaluatie.
In al deze gevallen is overleg met een slaapcoach of huisarts verstandiger dan op eigen houtje een app installeren.
Abonnementen en kosten
De kostenstructuur van slaap-tools is in een paar jaar tijd veranderd. Sleep Cycle en Pillow hebben een gratis basis en een betaald abonnement van enkele euro's per maand.
Apple Watch zit in de prijs van het horloge, geen extra abonnement. Oura kost een eenmalige aanschaf van enkele honderden euro's plus een maandelijks abonnement voor de volledige inzichten.
Whoop werkt volledig op abonnement; band gratis bij contract. Tel het op en je komt al snel uit op €100 tot €300 per jaar als je serieus gaat tracken, meer dan de meeste mensen verwachten.
Is dat het waard? Dat hangt af van hoe je de data gebruikt.
Wie er drie keer in de eerste maand naar kijkt en dan vergeet, geeft duur geld uit voor niks. Wie er structureel mee werkt en patronen verandert kan reëel beter slapen, en in termen van levenskwaliteit is dat veel geld waard.
Een nuchtere aanpak: begin met een gratis app voor twee à vier weken, kijk of je daadwerkelijk iets met de inzichten doet, en upgrade pas wanneer je merkt dat je tegen de grenzen van de gratis versie aanloopt.
Geef in elk geval een lopend abonnement na een half jaar een eerlijke evaluatie: gebruik je het nog? Helpt het je nog?
Zo niet, opzeggen scheelt geld zonder kwaliteit van slaap te verliezen.
Hardnekkige mythes
Een paar misverstanden komen telkens terug en het is goed ze recht te zetten. "Mijn app meet mijn hersengolven", nee, geen enkele consumenten-tool meet EEG; ze leiden slaapstadia af uit indirecte signalen.
"Diepe slaap onder de twintig procent is alarmerend", niet noodzakelijk; diepe slaap percentages variëren per persoon en per nacht, en het cijfer is een schatting met flinke marge.
"Acht uur slaap is voor iedereen optimaal", de meeste volwassenen hebben tussen zeven en negen uur nodig, maar individuele variatie is groot en kwaliteit telt meer dan exact aantal uren.
"Als de score laag is moet ik vandaag rusten", vaak nee; veel mensen functioneren prima op een lage score-dag, en jezelf laten leiden door een getal kan tot onnodig vermijdingsgedrag leiden.
"Mijn app heeft slaapapneu gedetecteerd", een app kan signalen geven die op slaapapneu wijzen (zuurstof-dalingen, onrustig hartritme), maar diagnose vereist altijd onderzoek door een arts of slaaplab.
"Een wearable verstoort mijn slaap niet", voor de meeste mensen klopt dat, maar een kleine groep slaapt slechter met iets aan pols of vinger; geef het twee weken en wees eerlijk of het je dwarszit. "Hoe meer ik track, hoe beter ik slaap", die correlatie is helaas niet bewezen; tracken kan helpen maar is geen oplossing op zichzelf.
Tot slot een eerlijke samenvatting van waar de techniek staat. Slaap-apps en wearables zijn de afgelopen tien jaar enorm verbeterd.
Een Oura of Whoop van 2026 is niet te vergelijken met een Fitbit van 2014; we hebben werkelijk meer en betere signalen ter beschikking.
Tegelijk zijn we er niet, het verschil tussen consumenten-data en een echte polysomnografie blijft significant, vooral voor slaapstadia.
Voor mensen zonder klachten is dat geen probleem; de tools zijn ruim goed genoeg voor hun doel. Voor mensen met medische klachten blijven ze een aanvulling, geen vervanger.
En voor iedereen geldt: een slaap-app is een instrument, geen oordeel. Hij dient jou, niet andersom.
Op het moment dat je merkt dat de relatie omdraait, dat jij 's avonds aan de getallen denkt in plaats van aan je slaap, is het tijd om hem even uit te zetten en te onthouden hoe het was om gewoon naar bed te gaan zonder dat iets meekijkt.
Alles wat je wil weten.
Welke slaap-app is op dit moment het meest accuraat?+−
Onafhankelijk vergelijkend onderzoek wijst consistent in dezelfde richting: ringen en polsbanden die hartritme, hartritmevariabiliteit en huidtemperatuur combineren met beweging zijn duidelijk accurater dan apps die alleen met de microfoon of de telefoon-accelerometer werken. Oura, Whoop en de nieuwere Apple Watch-modellen scoren in studies redelijk goed voor totale slaaptijd en redelijk voor het detecteren van wakker-perioden, maar matig tot zwak voor het exact onderscheiden van REM- en diepe slaap. Sleep Cycle en Pillow zijn handig en goedkoop, maar slaapstadia zijn bij hen vooral een geïnformeerde schatting. Voor iemand zonder medische slaapklacht is Oura of Whoop op dit moment de beste keuze als je serieus wil meten, niet omdat het perfect is, maar omdat de marges hanteerbaar zijn.
Maakt het verschil of ik de gratis of betaalde versie gebruik?+−
Voor de meeste apps zit het verschil tussen gratis en betaald vooral in features rond rapportage, slimme wekker, integraties en geluidsanalyse, niet in de basis-accuratesse van wat de sensor meet. De ruwe data is meestal hetzelfde; je betaalt voor langere historie, exporteren, gepersonaliseerde adviezen of bredere statistieken. Of dat het waard is hangt af van hoe je de cijfers gebruikt. Wie elke ochtend twee minuten naar één score kijkt heeft genoeg aan de gratis versie. Wie patronen wil zien over maanden, data wil delen met een coach of slimme alarmen wil, krijgt waar voor zijn geld. Begin altijd gratis, geef het minstens twee weken, en upgrade pas wanneer je merkt dat een beperking je echt in de weg zit.
Mag ik de gegevens van een slaap-app delen met mijn slaapcoach of huisarts?+−
Ja, dat mag prima en wordt steeds gangbaarder, maar realiseer je dat de meeste zorgverleners de getallen anders lezen dan jij. Voor een slaapcoach is een export over twee tot vier weken nuttig om patronen te zien, wakkere periodes, bedtijden, hartritme in rust, maar de exacte minuten REM- of diepe slaap interpreteren ze met voorzichtigheid omdat de onderliggende meting niet medisch-gevalideerd is. Voor een huisarts of slaapspecialist is consumenten-data hoogstens een aanvulling, nooit een vervanging van een polysomnografisch onderzoek bij verdenking op een aandoening zoals slaapapneu of narcolepsie. Deel dus gerust, maar verwacht dat de zorgverlener vooral op de grote lijnen kijkt en bij twijfel zal vragen om aanvullend onderzoek in een slaaplab.
Werkt mijn slaap-app ook als mijn partner naast me ligt?+−
Dat hangt sterk af van het meet-principe. Microfoon-apps zoals Sleep Cycle hebben er last van: ze pakken ook geluiden van je partner op en kunnen daardoor jouw slaapstadia verkeerd inschatten of denken dat jij beweegt terwijl je partner draait. Apps die op telefoon-beweging in het matras werken (zoals Pillow op je matras leggen) hebben hetzelfde probleem omdat een tweede persoon dezelfde matrasbeweging veroorzaakt. Wearables, Oura aan je vinger, Whoop of Apple Watch aan je pols, meten op jouw lichaam zelf en hebben dus geen last van een partner naast je. Voor stellen is een wearable verreweg de meest betrouwbare keuze; voor een single-slaper is een telefoon-app prima.
Verbetert het gebruiken van een slaap-app daadwerkelijk mijn slaap?+−
Dat is een eerlijke en belangrijke vraag, en het antwoord is genuanceerd: voor sommige mensen ja, voor anderen nee, en voor een kleine groep zelfs nee én averechts. Apps helpen wanneer ze patronen zichtbaar maken die je anders mist, bijvoorbeeld dat je op zondagavond consistent later in slaap valt, of dat alcohol je hartritmevariabiliteit drie nachten doet dalen. Dat soort inzichten kan motiveren om gewoontes te veranderen, en dan verbetert de slaap. Voor mensen die al goed slapen is de toegevoegde waarde meestal nul; voor mensen die slaapangst hebben kan een lage score juist meer stress geven en de slaap verslechteren, een patroon dat in de literatuur orthosomnia heet. Gebruik de app als instrument, niet als oordeel over je nacht.
Verder in de kennisbank.
Eerste slaap-intake: welke vragen krijg je + slaapdagboek
9 min leestijd
Slaap in een meertalig gezin: wat verandert dat?
10 min leestijd
Wat doet een mindfulness coach (en wat juist niet)?
10 min leestijd
HRV-training: hoe meet je het en wat doe je ermee?
10 min leestijd
Hoe ik in 6 weken van CBT-i mijn slaap herstelde
11 min leestijd
Avondroutine van een slaapcoach (mag je kopiëren)
10 min leestijd