Ik ben Mark, 37, vader van twee, kantoorwerker, en tot een jaar geleden de minst sportieve persoon die je kon vinden in een omtrek van vijf kilometer.
Begin februari 2026 boekte ik een traject van twaalf weken bij een personal trainer in mijn stad: één sessie per week begeleid, twee solo-trainingen per week op een door hem opgesteld programma, plus voedings- en slaaprichtlijnen.
Totaal twaalf weken, €1.080 aan PT-kosten, plus extra uitgaven voor een sportschoolabonnement, eiwit, schoenen en kleine logistiek. Dit is mijn eerlijke verslag.
Wat het opleverde, wat het kostte, wat hetzelfde bleef en wat ik anders zou doen.
Geen voor-en-na-foto's die strategisch zijn belicht; gewoon cijfers, mijn week-voor-week ervaring en de momenten waarop ik bijna afhaakte.
Waarom ik startte
De directe aanleiding was een knieklacht na traplopen bij een vriend op vier-hoog. Niets ergs, een paar dagen wat stijfheid, maar het was het eerste fysieke signaal sinds jaren dat mijn lichaam me iets probeerde te vertellen.
Ik was twintig kilo zwaarder dan op mijn 25e, sliep slecht, kreeg om half vier 's middags een energie-dip die ik wegduwde met koffie en koekjes, en bij de jaarlijkse bloedprik kwam het woord "net iets te hoog" voor het tweede jaar voor mijn cholesterol terug. Niets dramatisch.
Maar wel een trend, en die trend liep niet de goede kant op.
Ik had eerder geprobeerd zelf te sporten. Hardlopen, drie weken volgehouden, gestopt na een rotweekend.
Een online programma, vier sessies, vergeten. Sportschoolabonnement, drie maanden betaald, twee keer geweest.
Ik kende mezelf inmiddels: zonder externe structuur, zonder iemand die me verwachtte, zonder een afspraak in mijn agenda met een gezicht erbij, ging het niet gebeuren. Een PT was duur, dat wist ik, maar het was ook de meest eerlijke optie.
Ik betaalde voor verantwoording, niet alleen voor expertise.
Baseline week 0
Voordat ik begon liet mijn PT een uitgebreide nulmeting doen, niet alleen gewicht, ook lichaamssamenstelling met huidplooimeter, omtrekmaten op zeven plekken, een 1RM-schatting (zonder echte maximale gewichten, op basis van een 5RM-test) op de drie grote oefeningen, en een mobiliteitscheck.
De cijfers waren ontnuchterend maar nuttig om te hebben: gewicht 89,3 kg, vetpercentage 24,6%, taille 98 cm, bench press geschat 1RM 50 kg, squat 60 kg, deadlift 80 kg. Mijn rust-hartslag was 72 en mijn slaap volgens mijn smartwatch gemiddeld 6 uur 12 minuten per nacht met een lage diepe-slaap-component.
Veel mensen slaan deze stap over uit een soort vermijding, niemand wil zwart-op-wit zien hoe ver hij is afgegleden. Maar zonder baseline kun je geen verandering meten, en zonder meting kun je jezelf gemakkelijk voor de gek houden over of er iets gebeurt. Mijn trainer was er duidelijk over: "Als we niet meten, kunnen we ook niet bijsturen."
Een halfuur ongemakkelijke metingen is twaalf weken later het verschil tussen "ik denk dat het beter gaat" en "dit zijn de cijfers".
Intake en doelen
De intake duurde negentig minuten en bestond uit meer praten dan trainen. Mijn PT vroeg door op werk, gezin, slaaproutine, eetpatroon, alcohol, eerdere blessures, motivatie.
Ik begon met "ik wil afvallen", een standaardantwoord, en hij stuurde dat bij naar iets concreter: lichaamssamenstelling verbeteren, meer kracht opbouwen om met de kinderen te kunnen ravotten zonder direct moe te zijn, en een basis-fitheid waarmee ik op mijn vijftigste niet hetzelfde gesprek zou voeren als nu.
We legden drie meetbare doelen vast: 1RM op de drie grote oefeningen met minstens 25% omhoog, vetpercentage 3 tot 5% naar beneden, en de subjectieve maat dat ik "de trap weer in één ruk op" zou kunnen zonder buiten adem te zijn.
Geen doel om in twaalf weken een "ander mens" te worden, een verwachting die volgens hem 80% van zijn klanten in de eerste vier weken doet afhaken.
Het traject was ook eerlijk over wat het niet was: geen wonderkuur, geen afslankprogramma, geen garantie. Wel: structuur, expertise en wekelijkse verantwoording.
Week 1–2: de eerste shock
De eerste twee weken waren brutaal en niet om de redenen die ik had verwacht. De training zelf viel mee, drie keer per week 45 tot 60 minuten, lage gewichten omdat hij eerst techniek wilde inslijpen voor we serieus zouden laden.
Wat zwaar viel was de spierpijn, en dan vooral de tweede en derde dag erna.
Na mijn eerste squat-sessie kon ik zaterdag nauwelijks van het toilet opstaan zonder mijn handen op mijn dijen te zetten. Dat is geen overdrijving voor een artikel; dat is letterlijk wat er gebeurde.
Daarnaast kwam de mentale weerstand: drie keer per week op afgesproken tijden gaan trainen botst frontaal met een normaal gezinsleven. De dinsdagavond-sessie viel samen met het kookmoment, de donderdagochtend met de schoolrit, en de zaterdag wilde ik liever vrij houden.
Mijn PT was hier streng over: "Verzet één sessie en je verzet de week erna er nog een, en dan ben je een maand verder met halve resultaten."
Ik zat er in week 1 en 2 absoluut niet in mijn flow, eerder in een soort "waarom doe ik dit ook alweer"-modus. Pas later besefte ik dat juist deze twee weken het echte filter waren.
Wie hier doorzet, blijft. Wie niet, geeft op met een verhaal dat "het nu eenmaal niet bij me past".
Week 3–4: routine vormt zich
In week drie merkte ik een verschuiving die ik vooraf niet had verwacht: het werd makkelijker, niet omdat het werk lichter was maar omdat de logistiek erin sleet. Ik wist welke tas waar stond, welke schoenen ik nodig had, hoe laat ik moest vertrekken, welke maaltijd ik na de training zou eten.
De spierpijn werd ook hanteerbaarder, nog wel aanwezig, maar minder verlammend dan in week 1. Mijn lichaam paste zich aan, mijn agenda paste zich aan, en mijn gezin paste zich aan.
Tegelijkertijd begonnen de eerste subjectieve veranderingen op te vallen. Niet in de spiegel, niet op de weegschaal, maar in hoe ik op woensdag tijdens werk niet meer op zoek was naar de tweede koffie om 15:00.
Hoe ik 's avonds na het eten niet meteen op de bank zakte maar nog kon meedoen met huiswerk-helpen.
Hoe mijn slaap volgens mijn smartwatch in de eerste week 6:12 was, en in week 4 al 7:08. Niets revolutionairs, maar wel meetbaar.
Mijn PT noemde dit "de eerste pay-off die voor altijd je standaard zal zijn". Hij had gelijk.
Week 5–6: eerste resultaten
Bij de tussenmeting in week zes lagen de cijfers er voor het eerst aantoonbaar. Gewicht 87,8 kg (-1,5 kg vanaf baseline), vetpercentage 23,1% (-1,5%), bench 1RM-schatting 57 kg (+7 kg), squat 75 kg (+15 kg), deadlift 102,5 kg (+22,5 kg).
De grootste sprong zat duidelijk in deadlift, wat volgens mijn PT logisch is omdat dat de oefening is waar techniek-leren en spier-aansturing het snelst rendement geven bij een beginner. Bench is taaier: minder spiermassa-betrokkenheid en meer afhankelijk van schouderstabiliteit die ik nog moest opbouwen.
De zichtbare verandering was bescheiden, broeken zaten iets ruimer, mijn shirts spanden iets minder rond de armen, maar geen dramatische voor-en-na. Wat wel veranderde was hoe ik me bewoog: ik liep rechter, droeg boodschappen met twee handen zonder me schrap te zetten, kon mijn jongste optillen zonder eerst in mijn rug te knakken.
Voor mij was dat een groter signaal dan welk cijfer dan ook.
Mijn vrouw merkte het ook op, niet door dat ik er "anders" uitzag, maar door dat ik anders bewoog door het huis. Bij een traject als dit komt de psychologische winst vaak een paar weken voor de visuele.
Week 7–8: progressie wordt zichtbaar
Tussen week zeven en acht kantelde er iets in het sociale weefsel om mijn traject heen. Collega's die mij maandenlang met "ben je nog steeds aan het sporten?" hadden geplaagd, begonnen serieuze vragen te stellen over wat ik deed.
Mijn schoonvader, die zelf nul interesse in fitness heeft, vroeg of ik op een familieverjaardag een tafel had verplaatst die normaal vier mensen vergde.
Klein, maar ik merkte het. De training zelf werd in deze periode zwaarder: mijn PT verhoogde de gewichten elke sessie en introduceerde meer accessoire-oefeningen.
De grootste tegenvaller in deze weken was niet fysiek maar mentaal: ik werd zelfvoldaan. Ik dacht een paar keer dat ik "wel een sessie kon missen", dat de structuur er nu wel was en dat ik zelf wel verder kon.
Mijn trainer rook dat van een kilometer afstand.
Hij liet me één sessie inderdaad solo doen, om te zien hoe ik dat zelf inschatte, en kwam de week erna terug met de mededeling dat mijn squat-techniek in die ene sessie zichtbaar was teruggezakt. Punt gemaakt.
Een PT is niet alleen voor de eerste weken; het is voor de momenten waarop je jezelf overschat.
Week 9–10: het plateau
Iedereen die ooit een serieus trainingsprogramma heeft gevolgd kent het: het moment waarop de cijfers stagneren. Voor mij viel dat in week negen.
Bench bleef twee sessies achter elkaar op hetzelfde gewicht hangen, squat ging op één sessie zelfs iets achteruit, en de weegschaal stond drie weken op dezelfde 87,1 kg.
Dit is het moment waarop veel mensen afhaken omdat ze denken dat het programma niet meer werkt. Het programma werkte prima, mijn lichaam vroeg gewoon om een microcyclus van rust en herstel.
Mijn PT bouwde een "deload-week" in: dezelfde oefeningen, maar 70% van het gewicht en minder volume. Ik vond dat in eerste instantie frustrerend, alsof ik achteruit ging.
Achteraf was die deload-week de katalysator voor wat in week elf en twaalf gebeurde. Volgens hem is plateau-management het verschil tussen een ervaren trainer en een iemand die alleen schema's afdraait.
Wie pusht door een plateau zonder rust krijgt blessures; wie wegloopt bij een plateau verliest momentum. Een goede coach kalibreert dat moment voor je.
Voor mij was dit een van de duidelijkste momenten waarop ik het PT-geld terug zag in concrete waarde.
Week 11–12: de eindmeting
De laatste twee weken voelden anders. De druk om voor de eindmeting "te presteren" speelde duidelijk mee, niet helemaal gezond, en mijn trainer wees me daar ook op.
We deden de echte 1RM-test op de drie grote oefeningen, met spotter en veiligheid, en in week twaalf de complete herhaling van de baseline-metingen.
Lichaam: 86,1 kg gewicht (-3,2 kg), vetpercentage 20,8% (-3,8%), taille 91,5 cm (-6,5 cm). Spiermassa geschat +2,1 kg op basis van huidplooi-recalculatie.
De 1RM-cijfers waren waar ik het meest naar uitkeek: bench 65 kg (+15 kg, +30%), squat 90 kg (+30 kg, +50%), deadlift 122,5 kg (+42,5 kg, +53%). Totaal kracht-progressie op de grote drie: +87,5 kg in twaalf weken.
Alle drie de doelen, kracht +25%, vetpercentage -3 tot 5%, en de subjectieve trap-test, waren ruim gehaald.
Het was een van de weinige keren in mijn volwassen leven dat ik een concreet doel had gesteld en ook daadwerkelijk overtroffen.
Dat gevoel, en dat is geen marketing-cliché, was niet te koop maar verdiend, en daarmee fundamenteel anders dan welke materiële beloning ik me kan herinneren uit dezelfde periode.
Kracht gemeten: bench, squat, deadlift
Voor wie het pure kracht-aspect interesseert: de drie oefeningen toonden duidelijk verschillende progressie-curves. Deadlift ging het snelst, met de grootste relatieve sprong (+53%) en het meeste absolute gewicht (+42,5 kg).
Dat past bij de literatuur: deadlift is een ontzettend "leerbare" beweging in de eerste maanden, omdat je het hele lichaam betrekt en techniek-winst direct doorvertaalt in gewicht.
Squat was de moeilijkste mentaal, onder een bar van negentig kilo gaan zitten voelt anders dan een bar van die zelfde negentig kilo van de grond trekken. Daar zat mijn grootste blokkade, niet fysiek maar psychologisch.
Mijn trainer werkte specifiek aan dat aspect: pauze-squats, vaak met submaximale gewichten, om vertrouwen op te bouwen. In week twaalf was 90 kg geen wonder, maar wel ver weg van de 60 kg waar ik begon.
Bench bleef de taaiste in relatieve termen (+30%) maar werd het meest technisch verfijnd. Bench heeft veel kleine details, schouderpositie, voetplaatsing, boogvorming, die nauwkeurig moeten kloppen om gewichten omhoog te krijgen.
Dat is precies het type detail waar een PT 's waarde wordt zichtbaar gemaakt in cijfers die je solo nooit had bereikt.
Lichaamssamenstelling: de verschuiving
De interessantste data zat in lichaamssamenstelling. Pure gewichtsverlies: 3,2 kg.
Niet spectaculair en zou voor een puur afslank-programma teleurstellend zijn. Maar onder de motorkap was de verschuiving groter: vetmassa -5,3 kg, spiermassa +2,1 kg.
Dat is wat trainers "body recomposition" noemen, gelijktijdig vetverlies en spieropbouw, mogelijk vooral bij beginners en mensen met overgewicht.
De praktische implicatie: mijn broekenmaat ging van 36 naar 33, mijn shirts spanden niet meer op de buik maar wel iets meer op de borst en armen, en mijn taille ging van 98 naar 91,5 cm. De weegschaal had me die hele verandering niet verteld; alleen een huidplooimeter en een meetlint deden dat.
Wie zich enkel op gewicht focust, mist dit complete verhaal en wordt sneller ontmoedigd dan nodig.
Mijn rust-hartslag daalde van 72 naar 64, mijn bloeddruk verbeterde licht (van 132/86 naar 124/78 bij een willekeurige meting bij de huisarts), en mijn herstelvermogen voelt over de hele linie sneller, een korte verkoudheid trok deze maand in vier dagen door waar het vroeger acht of negen werd.
Slaap en energie
Het meest onverwachte effect zat in slaap. Mijn smartwatch is geen medisch instrument, maar de trends erover twaalf weken zijn duidelijk: gemiddelde slaapduur van 6:12 naar 7:24, diepe slaap van 38 naar 71 minuten per nacht, en het aantal "onderbroken" nachten (volgens de definitie van mijn watch) van zes per week naar twee per week.
Subjectief: ik ben minder vaak om half vier in de middag platgeslagen en ik val gemakkelijker in slaap als ik in bed lig.
Wat me oprecht verraste was hoeveel mijn algemene energie-niveau door het hele proces verbeterde. Voor het traject dacht ik dat dagelijks krachttraining mij meer moe zou maken, meer inspanning betekent toch meer vermoeidheid?
In de praktijk ging het andersom. Krachttraining triggert herstel- en hormoonsystemen waardoor mijn baseline-energie omhoog ging, niet omlaag.
Het is een gevoel dat moeilijk uit te leggen is aan iemand die het niet zelf heeft meegemaakt: alsof iemand het volume van je dag van 5 naar 7 heeft gedraaid. Niet euforie, gewoon: meer beschikbaar voor alles.
Kosten: het totaaloverzicht
Eerlijke transparantie over geld: ik heb in twaalf weken in totaal €1.522 uitgegeven aan dit traject. De PT-kosten waren €90 per sessie keer 12 sessies = €1.080.
Daar bovenop kwam €117 voor mijn sportschoolabonnement (€39 per maand, drie maanden), €180 voor extra voeding (eiwitpoeder, kwark in bulk, kip, kalkoen, eieren, geen luxe maar wel een merkbare verhoging van mijn boodschappenbudget), €95 voor goede squat-schoenen die ik nog niet had, €50 voor sportkleding en sokken die niet ging vergaan na vier wasbeurten.
Was dit veel geld? Voor mij wel, €1.522 is geen vakantie maar wel het verschil tussen een goede en een zuinige maand.
Heb ik er spijt van? Niet één seconde.
Voor de prijs van een vrij goedkope wintervakantie kreeg ik twaalf weken structuur, een meetbare lichamelijke transformatie, en, belangrijker, gewoontes die ik volgens mijn PT "voor de rest van mijn leven heb".
Dat is een gewaagde uitspraak en ik moet hem nog waarmaken, maar drie maanden na het traject train ik nog altijd drie keer per week. Wie de PT-kosten ziet als "de prijs van een leerproces" in plaats van "een lopende uitgave voor altijd", kijkt anders naar de rekening.
Wat werkte echt
Achteraf zijn er een paar elementen die het verschil maakten en die ik zonder PT nooit consistent zou hebben uitgevoerd. De wekelijkse vaste afspraak, met mijn naam in iemand anders zijn agenda, was zonder twijfel de belangrijkste.
Niet de expertise, niet het programma, niet de motiverende speeches, gewoon het feit dat iemand wist dat ik om 18:30 op dinsdag in de studio moest staan, en dat ik die persoon zou teleurstellen door niet te komen.
De tweede factor was meten. Elke twee weken zwart-op-wit zien dat de cijfers de goede kant op gingen, zorgde dat ik door de mentale dips heen kwam waarin ik anders had afgehaakt.
Derde was techniek-correctie: een trainer die mid-rep zegt "heupen iets lager, kin terug" geeft je een leerproces in dertig seconden waar je solo maanden of nooit op was gekomen.
Vierde was voedingsstructuur, niet streng dieet, maar wel duidelijke richtlijnen voor eiwitten, water en timing. En de vijfde, eerlijk gezegd, was het geld.
Ik had €1.080 betaald; afhaken voelde als kapitaalvernietiging. Schaamtelijk maar effectief.
Wat niet werkte (eerlijk)
Niet alles was succes. Een paar dingen werkten voor mij minder goed dan beloofd of dan in marketing wordt voorgesteld.
Ten eerste: de eerste twee weken waren bijna afhakers. Mijn PT hamerde op "de eerste twee weken zijn het zwaarst", en dat klopte, maar de manier waarop dat naar voren werd gebracht onderschatte hoe stoer je daar als beginner doorheen moet komen.
Ik kwam thuis na sessie drie en zei tegen mijn vrouw dat ik dit ging stoppen. Dat ik dat niet heb gedaan was geluk en agenda-druk, geen wijsheid.
Ten tweede: het "voedingsplan" werkte ondermaats. Mijn PT gaf macro-richtlijnen en een paar maaltijdvoorbeelden, maar geen wekelijkse begeleiding op voeding.
Voor de prijs had ik dat verwacht. Twee dagen voor de eindmeting moest ik nog steeds Googelen hoeveel eiwit in linzen zit.
Ten derde: de "voor en na"-fotosessie die hij aanbood vond ik genant en op de rand van marketing-misbruik.
Ik heb dat geweigerd. Ten vierde: cardio.
Mijn trainer gaf nul cardio-richtlijnen. Volgens hem zou krachttraining genoeg zijn.
Achteraf had ik in week zes wat steady-state cardio willen toevoegen voor extra calorieverbranding. Niet zijn schuld, maar wel een blinde vlek in zijn aanpak voor iemand met mijn baseline.
Zou ik doorgaan?
Het antwoord is genuanceerd. Nee, ik ga niet door met wekelijkse PT-sessies.
Voor €360 per maand is dat een uitgave die op lange termijn niet vol te houden is, en eerlijk gezegd ook niet meer nodig. Wel ja: ik blijf op een vorm van "maandelijkse check-in", één sessie per maand voor €90, waarin we het programma bijwerken, vorm controleren en doelen bijstellen.
Dat is voor mij de gulden middenweg tussen volledig solo (waarin ik weet dat techniek slijt en motivatie zakt) en de duurdere wekelijkse begeleiding.
De vraag "zou ik het traject opnieuw doen" is een duidelijke ja. Niet omdat de PT op zichzelf goud was, er zaten elementen aan die beter konden, maar omdat de twaalf weken een springplank waren die ik solo nooit had bereikt.
Ik kon nu zelfstandig verder trainen, met kennis van techniek, programmering en mijn eigen lichaam, die ik bij €0 PT-budget nooit had verworven.
De €1.080 was, in retrospect, een opleidingsinvestering. Niet anders dan een korte vakopleiding, met als bijwerking dat ik fysiek vooruit ging in plaats van een papiertje aan de muur kreeg.
Voor wie een PT niet zinvol is
Voor de eerlijkheid: een PT van twaalf weken is niet voor iedereen geld goed besteed. Wie al een paar jaar consistent traint, technisch competent is, en gewoon een tijdelijke motivatieboost zoekt, kan beter een blokje van vier weken nemen of een online programma met video-feedback overwegen.
Wie nul tijd heeft, letterlijk: meer dan vijftig uur werk, kleine kinderen, mantelzorg, gaat de zeven uur per week niet vinden, en dan wordt elke euro PT-geld een herinnering aan wat niet lukte.
Wie te diep in een eetstoornis-spectrum zit, of een sterk negatief lichaamsbeeld heeft, kan ook beter eerst psychologische begeleiding overwegen voor het traject met een PT, anders dreigt het programma alleen maar bestaande patronen te versterken.
En wie alleen voor visuele resultaten in twaalf weken komt, met onrealistische verwachtingen gevormd door Instagram, raakt vrijwel zeker teleurgesteld.
Twaalf weken is genoeg voor meetbare verbetering, niet voor de transformatie die je in marketing-foto's ziet, die foto's zijn vaak het resultaat van jaren, niet weken. Wees daar eerlijk over voor je betaalt.
Voor wie de ruimte heeft, het budget kan opbrengen, en bereid is om twaalf weken serieus te investeren in iets dat niet sexy is in week één: een PT-traject is een van de weinige uitgaven van €1.000+ waar ik in mijn volwassen leven geen spijt van heb. Niet omdat de PT mij heeft veranderd, maar omdat hij de structuur bood waarbinnen ik mezelf kon veranderen.
Dat klinkt als een cliché en is het ook, maar soms zijn clichés gewoon waar.
Alles wat je wil weten.
Hoeveel kg ben je sterker geworden in 12 weken?+−
Op de drie grote oefeningen samen ben ik 87,5 kg sterker geworden in mijn 1RM (one-rep max), verdeeld over bench press (+15 kg), squat (+30 kg) en deadlift (+42,5 kg). Dat klinkt veel, maar mijn beginniveau was laag, ik was een absolute beginner zonder serieuze krachttraining-ervaring. Daar zit bij beginners de zogenaamde 'noob gains': de eerste maanden gaat het sneller dan ooit erna, deels neurologisch (je leert de beweging) en deels spierfysiologisch. Ervaren lifters zien dezelfde inspanning in twaalf weken misschien 10 tot 20 kg opleveren over dezelfde drie oefeningen. Mijn cijfer is dus geen wonder maar een redelijk gemiddelde voor iemand die echt van nul start en consistent komt opdagen.
Werkt 12 weken PT voor afvallen?+−
Voor mij: gedeeltelijk. Ik verloor 3,2 kg lichaamsgewicht, maar bouwde tegelijk circa 2,1 kg spiermassa op, wat betekent dat mijn werkelijke vetverlies dichter bij 5,3 kg lag. De weegschaal vertelt dat verhaal niet; de huidplooimeter en mijn broekenmaat wel. Een PT alleen is geen afslankprogramma. Krachttraining verhoogt je rustmetabolisme een beetje en verandert je lichaamssamenstelling, maar het grootste deel van vetverlies gebeurt in de keuken. Mijn trainer was daar eerlijk over en gaf voedingsrichtlijnen mee, daar lag de echte hefboom. Wie alleen voor de cijfers op de weegschaal komt en de voeding niet aanpast, gaat teleurgesteld worden.
Ben je nu 'af' van de PT, of blijf je hangen?+−
Ik ben gestopt met de wekelijkse sessies, maar zit nu in een vorm van 'check-in coaching', eens per maand één sessie waarin we het programma bijwerken, vorm controleren en doelen bijstellen. Dat kost €90 per maand in plaats van €360, en dat past prima. Het idee dat je na twaalf weken volledig zelfstandig bent is voor de meeste mensen optimistisch: techniek slijt, motivatie wisselt, en zonder externe ogen blijven kleine fouten onopgemerkt totdat ze blessures worden. Een maandelijkse check is voor mij de gulden middenweg. Volledig solo trainen lukt sommige mensen prima; ik ben blijkbaar niet zo'n type.
Hoeveel tijd per week kost dit echt?+−
Veel meer dan ik vooraf had ingeschat. Eén PT-sessie van 60 minuten klinkt overzichtelijk, maar daar omheen zit de hele logistiek: reizen naar de studio (2x 15 minuten), omkleden, douchen en weer aankleden (samen 30 minuten), warming-up (10 minuten als ik vroeg arriveer). Plus twee solo-trainingen per week van elk 75 minuten inclusief reizen. En het bijhouden van mijn voeding en slaap kostte zeker drie uur per week aan plannen, boodschappen en koken. Totaal: ongeveer zeven tot acht uur per week. Wie denkt dat je dit erbij doet in een drukke werkweek zonder iets anders te laten vallen, komt bedrogen uit.
Moest je echt eiwitten bijhouden?+−
Ja, en dat was een van de zwaarste delen. Mijn trainer schreef 1,8 gram eiwit per kilo lichaamsgewicht voor, dus rond de 145 gram per dag. Voor iemand die niet gewend was om voeding te tracken, is dat in het begin verrassend lastig. Een normale Nederlandse dag zit eerder rond 70–90 gram. Ik moest bewust kwark, eieren, kip, kalkoen, tonijn en linzen toevoegen, niet als hoofdmaaltijd-revolutie, maar als consistente toevoeging bij ontbijt en lunch. Na vier weken werd het automatisme; ik hoefde niet meer dagelijks te tellen omdat ik mijn standaardpatroon kende. Zonder die eiwitfocus had de spiergroei nauwelijks plaatsgevonden, krachttraining zonder voldoende eiwit is bouwen zonder bakstenen.
Verder in de kennisbank.
"Mijn eerste set Russian volume", een eerlijke review
11 min leestijd
Hoe ik in 6 weken van CBT-i mijn slaap herstelde
11 min leestijd
Eiwitten en PT: hoeveel heb je echt nodig?
10 min leestijd
PT na een blessure: terug naar krachttraining in 8 weken
11 min leestijd
"Ik deed 30 dagen yin yoga", dit veranderde voor mijn slaap
10 min leestijd
"Mijn voeten na 30 jaar verwaarlozing", een eerlijke salon-ervaring
10 min leestijd